Elveda sözü ilmeğini takar boynuna Son busenin nefesi dolaşırken teninde Uzaklaştığı her adımda hançer saplanır bedene Alevlenmeye başlamıştır hasret ateşi yüreğinde Ayrılık ölümden beter gelir böylesine sevene O anın sahnesi hep yaşar gözlerinde Anlamını yitirmiştir artık her şey Odaklanılan tek düşünce elini ayağını bağlar Ayrılığı yazarken kalem Şair ağlar, şiir ağlar. Kuytu limana demirlemiştir yalnızlık Yüreklerin üşüdüğü gecelerde Gözyaşları mürekkep olur Dökülür kağıtlara en karanlık hecelerde Akrep oynamaz yerinden En büyük vurgunu yemiştir yelkovan Ay bile siner ağlar bulutların arasında Eşlik eder ona gökteki bütün yıldızlar Yalnızlığı yazarken kalem Şair ağlar, şiir ağlar Alır koynuna en acı duyguları Firari uykularda sabahlarken gözler Güneşin ilk ışıklarıyla çiy tanelerini görür Süzülür yanaklardan çimlere düşerler En acıklı kelimeler dökülür dizelere Biçare gönülden sızar kağıtlara Öper hayalini bitmez sevdasının Durgun bir noktaya takılınca bakışlar Çaresizliği yazarken kalem Şair ağlar şiir ağlar Güneş batarken akşamın kızıllığında Pusu kurar uykusuz gecelere Artık hasret çağlar yüreklerde Mahzunlaşır bir çocuk gibi Her ayrılık şarkısının nakaratı Beynine çakılır bir mıh gibi Mırıldanır iki dudak arası Sevdiğinin hayali titrer düşlerinde Acımasız bir korla yüreğini dağlar Hasreti yazarken kalem Şair ağlar şiir ağlar Zehra ATASOY zehra atasoy Okunma sayısı:301

Bu site edebiyatdefteri.com sitesinin dost sitesidir.