Yaksaydı Mecnun’u Kerem gibi Ne diller dökerseniz dökün tutamazdınız En çılgın bülbüle döner bin dikene takardı göğsünü Leyla’yı susturamazdınız Ya da alev alev Kerem yanmazdı “Ah!” dedikçe, saçını süpürge etmeseydi Bu iki karasevdalıyı hiç kimse anmazdı Aslı Han yaşar mıydı o hikâyenin taç beytinde Melek soğuk gurbetin kahrına dayansaydı Şehzade hep dipsiz kuyularda yaşardı Kim bilir gördüğü kaç güzelin sensin diye Peşinden koşardı İkimiz ömrümüzün dört mevsimini de yaşadık Saçlarımıza aklar düşse bile bir tanem Aşkımızın ilkbaharına takılıp kalmak için Bir daha, yeniden başladık Bizim yüreğimiz delik, söyleyen öyle dedi Çılgın bülbül gibi kalbimizi kaç kere kanattık Efsanemizi dinlerken el eleydik, göz gözeydik Hem Melek’i, hem Şehzade’yi ağlattık Mecnun gibi çöle düşsem de, Kerem gibi yansam da Vefasız okyanusları birer birer kuruturum Alınyazım, yüreğime nakışlanmış kaderim Ne Leyla’yı, ne Aslı Han’ı, ne de seni unuturum 14 Nisan 2007 Oyhan Hasan BILDIRKİ Oyhan Hasan BILDIRKİ Okunma sayısı:366

Bu site edebiyatdefteri.com sitesinin dost sitesidir.